Często rodzice pytają nas o możliwość otrzymania psa wyszkolonego do dogoterapii lub wychowania go samodzielnie na psiego terapeutę. Perspektywa poprawy stanu zdrowia dziecka poprzez kontakt z czworonogiem wydaje się być bardzo kusząca. Jednakże, zanim Rodzice podejmą taką decyzję należy się zastanowić, czy jednak wzięcie zwierzęcia do domu nie okaże się zbyt obciążające dla rodziny, zarówno ze względu na czas, który trzeba psu poświęcić, jak i środki finansowe na jedzenie, opiekę weterynaryjną, okresowe szczepienia, szkolenie psa.

5078356003_56e9b82b65_z

O czym należy pamiętać?

Pies jest zwierzęciem, które dąży do kontaktu z człowiekiem i czerpie z niego ogromną Patient been treated with the assistance of a trained dogradość. Należy jednak pamiętać, że psy są różne: dzielą się na określone typy i rasy. Z reguły decydując się na psa dla dziecka z dysfunkcją bierzemy pod uwagę rasy przeznaczone do współpracy z człowiekiem, jak labrador retriever czy golden retriever. Predyspozycje danej rasy ułatwiają nam wybór, jednakże należy pamiętać, iż biorąc psa mamy do czynienia z żywą istotą, która może znacznie różnić się czy choćby odbiegać od wyznaczonego wzorca.

To, co najistotniejsze z perspektywy rozwoju i terapii dziecka to fakt, iż wzięcie psa niczego tak naprawdę nie zmienia. Aby dogoterapia miała sens powinna być zaplanowana i przeprowadzona przy udziale terapeuty.

Czy tryb życia rodziny pozwala na posiadanie psa?

Zanim weźmiemy psa powinniśmy się również zastanowić, co my – właściciele możemy zaoferować psu: ile możemy poświęcić mu czasu w ciągu dnia?  Jaki tryb życia prowadzimy: np. czy często wyjeżdżamy i czy będziemy zabierać zwierzaka ze sobą? Czy mieszkamy w bloku czy mamy dom z ogrodem? Czy w razie potrzeby mamy kogoś, kto nam pomoże w opiece nad zwierzakiem? Jaką kwotę miesięcznie możemy przeznaczyć na naszego nowego domownika?

Odpowiadając na tych kilka prostych pytań możemy zweryfikować swój plan na posiadanie futrzastego terapeuty. Potrzeby psa, wynikające z jego natury powinny współgrać z życiem rodziny i obowiązkami, jakie mamy z pracą, rehabilitacją dziecka i innymi zajęciami.

Szczeniak czy dorosły pies? Adopcja czy hodowla?

labrador-336555_1280

Wybór między szczeniakiem, a psem dorosłym powinien być uzależniony od tego, ile możemy poświęcić psu czasu przez pierwsze tygodnie wspólnego życia. Szczeniak wymaga częstego wychodzenia, nawet co godzinę, aby nauczył się załatwiać na spacerze. Maluch zostawiony sam na wiele godzin jest w stanie zamienić nasze mieszkanie w pobojowisko. Decydując się na szczeniaka trzeba  też pamiętać, że najważniejsza jest jego socjalizacja, czyli czas do 16 tygodnia życia psa. Łatwiej socjalizować malucha mieszkając w blokowisku, bo pies często ma do czynienia z naszymi sąsiadami, ich psami, hałasami śmieciarki itp. Szczeniak wychodzący tylko do naszego ogrodu może wyrosnąć na psa, który będzie wszystkiego się bał. Niezależnie od miejsca zamieszkania powinniśmy zadbać o socjalizację.

Warto więc wziąć udział w zajęciach tzw. psiego przedszkola. Podczas zajęć maluchy uczą się podstawowych zachowań ułatwiających dalszą pracę: skupiania uwagi na opiekunach, relacji międzypieskich, pożądanych reakcji na różne rozproszenia w środowisku, a właściciele – jak zapobiegać problemom z zachowaniem i jak dogadać się z psem.

Bo szczenię to PIES, a nie mały człowiek w futerku.

Biorąc psa dorosłego możemy uniknąć wielu problemów, jak załatwianie się na dywan czy podgryzanie mebli z powodu zmiany zębów. Omijając problemy wieku szczenięcego niekoniecznie unikniemy kłopotów w ogóle. Wszystko zależy od tego, czego został nauczony nasz nowy pupil, czego doświadczył w swoim życiu. Niestety najczęściej psy tracą dom, ponieważ są problemowe.  Wśród najczęściej występujących problemów pojawia się nadmierne szczekanie, skakanie na ludzi, zachowania agresywne w stosunku do ludzi czy innych zwierząt. Jeśli zależy nam na bezpiecznym, dobrze wychowanym psie z całą pewnością powinniśmy znać przeszłość psa.

Adopcja psa ze schroniska często oznacza, że nic nie wiemy o przeszłości psa. Wskazówką dla nas  może być wygląd psa, czyli określenie w jakim typie jest dane zwierzę. Możemy spodziewać się, że pies przypominający z wyglądu owczarka będzie się zachowywał jak owczarek. A jego potrzeby z dużą dozą prawdopodobieństwa będą typowe dla tej właśnie rasy.

Możemy również poszukać dorosłych psów, które są oddawane do adopcji prosto z Beniohodowli. Z reguły są to psy, które już nie powinny przekazywać genów lub też są zbędne w dalszym rozwoju hodowli. Nadal są to pełnowartościowi przyjaciele, szukający nowych domów z ogromnym potencjałem do dalszej pracy z człowiekiem.

W określeniu czy dorosły pies może towarzyszyć rodzinie jako terapeuta warto zwrócić się do behawiorysty – specjalisty od psich zachowań. Większość organizacji pośredniczących w adopcjach psów pozwala na wcześniejszy kontakt psa z potencjalnymi opiekunami, dlatego warto poprosić o ocenę behawiorystę ZANIM zabierzemy psa do domu. Zmniejszymy wtedy ryzyko decyzji o adopcji psa z niepożądanymi cechami.

Wzięcie psa do domu, a zwłaszcza psa pracującego może przerastać nasze możliwości, dlatego decyzja o wzięciu psa powinna być oparta o potrzeby i możliwości całej rodziny. Jeśli jednak nie możemy zdecydować odpowiedzialnie o posiadaniu psa, a  zależy nam na kontakcie dziecka ze zwierzętami, rozwiązaniem może okazać się udział dziecka w zajęciach z dogoterapii w przedszkolu, szkole czy placówkach, które zajmują się tego rodzaju terapią.

Druga część cyklu o domowej dogoterapii już wkrótce.

 

Karina Barańczyk,

certyfikowany trener i behawiorysta zwierzęcy COAPE z Akademii Psa i Kota