Międzynarodowy Dzień Głuchych, 29 września

Obchodzony dla uczczenia pierwszych obrad Światowego Kongresu World Federation of the Deaf w 1951 roku. Istotą obchodów Międzynarodowego Dnia Głuchych jest zwrócenie uwagi na sprawy ludzi niesłyszących, budowanie zrozumienia oraz solidarności.

Z punktu medycznego osobami z dysfunkcją słuchu zajmują się laryngologia, foniatria, logopedia oraz fonologia.

W pedagogice specjalnej za osoby z dysfunkcją słuchu odpowiada surdopedagogika.

Klasyfikacja osób z dysfunkcją słuchu

NIESŁYSZĄCY, osoba z uszkodzonym słuchem w stopniu, który uniemożliwia odbiór mowy drogą słuchową (nawet z protezą słuchową).

NIEDOSŁYSZĄCY, osoba z uszkodzonym słuchem w stopniu, który ogranicza odbiór mowy drogą słuchową. W tym przypadku jest szansa na opanowanie mowy drogą naturalną przy wykorzystaniu protez.

https://sensitiva.pl/wp-content/uploads/2015/01/db.jpg

Lekki ubytek słuchu – elementy mowy są całkowicie poprawnie rozpoznawane;

Umiarkowany ubytek słuchu – rozpoznawana jest mowa głośniejsza niż natężenie mowy potocznej;

Znaczny ubytek słuchu – rozpoznawana jest mowa tylko o silnym natężeniu;

Głęboki ubytek słuchu – znaczna bariera w spostrzeganiu mowy lub całkowity brak zdolności odbierania mowy za pomocą słuchu.

 

Choć brak mowy jest następstwem głuchoty, nadal o osobach z wadą słuchu mawia się głuchoniemi. Nie jest to trafne określenie, ponieważ nie każda osoba z ubytkiem słuchu jest niema. Współcześnie dysponujemy bardzo wczesną diagnostyką, która pozwala na rozpoczęcie rewalidacji od chwili wykrycia wady. Podjęcie działań pozwala dziecku z wadą słuchu na opanowanie mowy werbalnej, a nowoczesne protezy wspomagają naukę mowy drogą naturalną. Nawet osoby z głęboką wadą słuchu nie koniecznie pozostaną nieme.

10 PRÓŚB DZIECKA Z WADĄ SŁUCHU (Kazimiera Krakowiak „Co słychać? Poradnik dla rodziców dzieci z wadą słuchu")
10 PRÓŚB DZIECKA Z WADĄ SŁUCHU
(Kazimiera Krakowiak „Co słychać? Poradnik dla rodziców dzieci z wadą słuchu”)

Drażni nas u innych to, czego nie akceptujemy u siebie – Katarzyna Grochola

Nauczyć się akceptacji

Nawiązując do obchodzonego dzisiaj Dnia, warto zastanowić się dlaczego szczególnie trudno przychodzi nam nawiązywanie relacji z osobami niepełnosprawnymi. Człowiek jest istotą społeczną, dlatego każdy z nas dąży do bycia akceptowanym. Stale komunikujemy się z innymi, szukamy osób, z którymi moglibyśmy wejść w relacje. Aby ukształtować autentyczną i trwałą więź należy rozwijać w sobie pozytywne nastawienie do ludzi. Nauczyć się akceptacji.

https://sensitiva.pl/wp-content/uploads/2015/01/Bez-nazwy-1.jpg

Cechy osobowe

Nawiązywanie kontaktów bardzo często rozpoczynamy od wizualnej oceny partnera. Wygląd zewnętrzny, który nie odbiega od norm przyjętych w danym społeczeństwie sprawia, że druga osoba szybciej wzbudza w nas zaufanie. Dlatego odruchowo osobie atrakcyjnej przypisujemy pozytywne cechy, a my sami jesteśmy przychylniejsi w kontaktach z nią (tzw. efekt aureoli). Dla osoby niepełnosprawnej bardzo często wiąże się to z odepchnięciem przez środowisko już na samym starcie. Niekiedy bardzo widoczne kalectwo powoduje w otoczeniu niepokój, a tym samym odrzucenie. Kieruje nami efekt pierwszeństwa, czyli pierwsze wrażenie dotyczące danej osoby nastawia nas na kontynuowanie takiego jej postrzegania. Dużo łatwiej będzie nam znajdować powody, które potwierdzą nasz dotychczasowy odbiór niż argument, który go złamie. Ponadto mamy skłonność do przekładania inności fizycznej osób niepełnosprawnych na inność psychiczną.

Istotny wpływ na jakość kontaktów z innymi ludźmi ma samoocena oraz samoakceptacja. Im lepiej postrzegamy samych siebie, tym więcej sympatii okazujemy innym. Samoakceptacja swojej sytuacji życiowej otwiera na relacje z osobami niepełnosprawnymi. Trudno jednak o życzliwość wobec innych, jeśli nie potrafimy być życzliwi wobec samych siebie. Takie osoby będą poprawiać swoje samopoczucie poprzez podkreślanie cudzych wad i deprecjonowanie otoczenia.

Osoby zdrowe, które żyją z zakodowanym lękiem kalectwa (np. że urodzą niepełnosprawne dziecko albo ktoś bliski ulegnie wypadkowi) często są zdystansowane wobec osób niepełnosprawnych. Niekiedy wyrażają to nadmiernym współczuciem albo anonimową pomocą.

Wiedza jest sporą częścią sukcesu do polepszenia komunikacji osób pełnosprawnych i niepełnosprawnych. Orientacja na temat tego, z jaką wadą mamy do czynienia pozwala uniknąć skrępowania i przypadkowego urażenia osoby niepełnosprawnej. Dla przykładu osoba niesłysząca czyta z ust mówiącego, więc nie należy odwracać się do niej plecami. Wiedza likwiduje stereotypy oraz pozwala na zbudowanie tolerancyjnej postawy. Osoby dojrzałe są bardziej przychylne i otwarte na więzi z niepełnosprawnymi, ponieważ zdobyły życiową wiedzę podczas wielokrotnej zmiany otoczenia, zadań i ról społecznych.

Czego się obawiamy?

Pojawiają się tu kwestie, czy osoba niepełnosprawna zagraża naszym wartościom oraz potrzebom. W relacjach z niepełnosprawnymi podkreśla się brak komfortu psychicznego osób zdrowych. Skrępowanie często wynika z trudności, jakie mają osoby niepełnosprawne z wykonywaniem podstawowych czynności. W takich sytuacjach osoby pełnosprawne nie mają pojęcia, jak się zachować, czy powinny pomóc, co powiedzieć, jaką podjąć decyzję. Osoby pełnosprawne często mają poczucie winy, że są zdrowe, współodczuwają cierpienie i boją się ciężaru, jaki niesie kontakt z osobą niepełnosprawną. Ponadto z nietypowością osób niepełnosprawnych otoczenie radzi sobie poprzez przypisywanie im cech negatywnych. Mając świadomość, jak część społeczeństwa postrzega kalectwo pojawia się obawa izolacji z powodu przebywania z osobą niepełnosprawną.

Zaczynając od siebie

Choć elementów wpływających na powstawanie więzi oraz na jakość komunikacji międzyludzkiej jest znacznie więcej, należy pamiętać, że bez samoakceptacji żadna relacja z drugim człowiekiem nigdy nie będzie pełnowartościowa. Nie ma łatwych i gotowych przepisów. Nie każdy, pomimo wszelkich starań, będzie potrafił nawiązać stałą i wartościową relację z osobą niepełnosprawną. Nie da się jednak uniknąć przypadkowych spotkań, a odpowiednia wiedza pomoże zrozumieć niepełnosprawność. Dzięki temu nawet Wasz okazjonalny kontakt przebiegnie w dużo łatwiejszej, mniej skrępowanej atmosferze.

Najlepszym przygotowaniem się do jutra jest robienie dzisiaj wszystkiego, co w twojej mocy – J. Jackson Brown, Jr.

https://sensitiva.pl/wp-content/uploads/2015/01/Bez-nazwy.jpg